نردبان چوبی

- wow

2008-10-08T23:34:00.005+03:30

گاهی نقاشی با چند خط کد، حسابی حس خلق تابلو نقاشی را ارضا می کند

- SeganMenu Editor

2008-08-19T14:00:00.002+04:30

برنامه SeganMenu Editor هم آماده شد. در بسیاری از برنامه ها و مخصوصا برنامه های سه بعدی همچون بازی ها، منو ها از اهمیت خاصی برخوردارند. با این برنامه می توان ابزارهایی چون Checkbox, Trackbar, Button, Panel و Extended Panel را به عنوان UI در Framwork قرار داد. همه ی این ابزارها کاملا سه بعدی هستند و می توانند به همدیگر متصل شوند. در این تصویر یک Button به یک Checkbox وصل شده که خود Checkbox به یک ExPanel وصل شده. ExPanel ها می توانند حالت های مختلفی برای حرکت داشته باشند. وقتی که آنها در حالات مختلف خودشون Blend می شوند همه ی بچه های آونها هم با خودشون حرکت می کنند!!! :)

از این پس به اینجا بیایید: http://www.nardebanchoobi.bloga.com

- wow !

2008-06-20T19:20:00.002+04:30

چندتا عکس از حاصل کار ...

- نسخه 2

2008-06-20T18:52:00.002+04:30

نسخه دوم نیز به با افزایش چند قابلیت کوچک آماده شد.

- wow !

2008-05-06T10:31:00.003+04:30

خیلی تاخیر داشتم. اما ثمره اش حتی خود من را هم تحت تاثیر قرار می دهد.
آخرای کار است. به زودی نسخه ی اول تمام می شود.

- انتقال

2008-03-04T03:02:00.002+03:30

به علت مشکلات سایت blogger که فکر می کنم مختص این کشور است نقل مکان می کنم به :

http://nardebanchoobi.blogfa.com/

2008-03-02T01:24:00.002+03:30

روز خوبی بود. شاید پس از سه سال ونیم. این را جدی می گویم. داستان نیست!

- با همان نگاه، با همان لبخند

2008-02-25T00:47:00.007+03:30

صدای زنگ ساعت است. مدت هاست که به صدای زنگ این ساعت که یادگار پدر بزرگ مرحومم است عادت کرده ام و هیچ صدای دیگری صبح بیدارم نمی کند. حتی پس از ازدواجمان. ساعت را خاموش نمی کنم. آنقدر زنگ می زند تا خودش خاموش می شود. اینطوری بهتر است چون لااقل خانه ساکت نمی ماند. باز هم او آنجا نشسته و به من خیره شده. با همان نگاه، با همان لبخند. از اتاق خواب که خارج می شوم قفسه سینه ام کمی درد می گیرد چون پس از آن حادثه و داغان شدن ماشینم، مجبور شدم دیروز به تنهایی بروم ماشین او را از تعمیرگاه بیاورم. آشپزخانه پر شده از ظروف کثیف؛ در یخچال هم چیز بدرد بخوری پیدا نمی شود. چند تکه نان، یک تکه پنیر خشک شده و چند ساندویچ نیمه خورده. یکی از آن ها را همراه با بطری که از نصف کمتر است بر می دارم. روی مبلی می نشینم که درست روبرویش باشم. باز هم به من خیره شده. با همان نگاه، با همان لبخند. دیگر نمی تواند دروغ بگوید. زندگی اش دروغ بود کثافت. آن روز هم از ترس سرعت زیاد داشت می لرزید ولی حاضر نبود راستش را بگوید. بارها به او گفته بودم دیر نیاید. دیر می آمد. وقتی می پرسیدم کجا بودی جوابی نمی داد. اگر ماشینش در آن محله خراب نمی شد هرگز نمی فهمیدم که به آنجا می رفته. باید می گفت آنجا چکار داشته است. می دانم می خواهد همه چیز را گردن من بیاندازد و مرا مقصر بداند. از همان روزهای اول هم همینطور بود. همیشه من مقصر بودم ولی نه در مرگش. بارها به او گفته ام من بیگناهم. نمی دانم. شاید گناهکارم. تقصیر خودش هم بود...

اهمیتی نمی دهد. حرفی نمی زند. مرا نگاه می کند. با همان نگاه، با همان لبخند.گاهی در نگاه آدم ها چیزیست که مغزت را به بازی می گیرد. حتی داستان ذهنی ات را مسخره می کند. ولی من از داستانم مطمئنم. می دانم چرا به آنجا رفته بود. می دانم که داستان آن روز را باور نمی کند. باید به او ثابت کنم. این بار با ماشین خودش. بطری را تا آخر سر می کشم. سوییچ را بر می دارم. از خانه خارج می شوم. به سمت ماشین می روم. می خواهم به جایی بروم که آخرین بار باهم بودیم. باید به او ثابت کنم که من بی گناهم. داخل ماشین که می نشینم، او را می بینم. کنارم نشسته. با همان نگاه. با همان لبخند.

- خواب

2008-02-08T11:05:00.000+03:30

خواب زاده می شود ...
یاد زنده می شود ...
عقل زدوده می شود ...

اشک صدا می شود ...

آه از دوست تو ای دیوانه آه
دوباره بی هوش می...

- نگاه

2008-02-08T01:36:00.000+03:30

استفراغ می کنم

روی واژه های فرسوده

نگاه پیر مرده ام را.

- مرزبان

2008-02-05T23:49:00.000+03:30

امروز هم خبری نیست. بازهم باید با انگشت کوچک پای چپم حرف بزنم. انگشت خوبی است. دوستش دارم. شب ها جایی می خوابد که حسابی سرد است. آنجا را می گویم. وسط برف ها. نمی خواهم زود فاسد شود. صورتش را دوست دارم. خودم نقاشی اش کردم. فردای همان روزی که قطع شد. آدم در تنهایی چه کارها که نمی کند. فعلا که هم صحبت خوبی است. می نشیند روبروی من و در سکوت فقط گوش می دهد. ازبس که حرف می زنم. کاش لب وا کند و چیزی بگوید. دلم برای یک گپ دوستانه می تپد. بهتر است قبل از فاسد شدنش چیزی بگوید. البته به این زودی ها فاسد نمی شود. تا بهار خیلی مانده. راستش دقیق نمی دانم. بارها ساعتم را کوک کرده ام اما خیلی دیر به دیر. گاه مدت ها بدون اینکه نگاهش کنم می خوابید. تقویم ها را سوزانده ام. دیگر بدرد نمی خوردند. از چند سال به این طرف را نداشتند. بهر حال می دانم که تا بهار چیزی نمانده. خسته شدم از بس حرف زده ام و این انگشت بیچاره فقط گوش داده. یکی نیست بیاید برایم کمی حرف بزند. دیوانگی دارد به استخوان می رسد. فکر می کنم بیست و سه یا بیست و چهار زمستانی می شود که با کسی درست و حسابی حرف نزده ام. آخرین کسی که برایم حدود دو ساعتی حرف زد و حسابی لذت بردم را همین دیشب کشتم. بالاخره دستور دستور است. آنجاست. قبرش را به سختی در این خاک سرد یخ زده کندم و او را خاک کردم. فکر نمی کنم به این زودی ها بپوسد. احتمالا عمر جسدش با عمر انگشت من یکی شود. نباید زنده می ماند. همان دو ساعتی هم که برایم از دلایل هجرت و آرزوهایش حرف زد، از دستم در رفته بود. نزدیک بود از تشنگی حرف زدن با کسی، به یک خائن تبدیل شوم. البته دستور دستور است و من هرگز کوتاهی نمی کنم. این انگشت شاهد است. اما وقتی او را دیدم که به این طرف می آید دلم برای کمی حرف زدن پر پر زد. بی اختیار و بدون توجه به دستور، نشستم و با او حرف زدم. البته او بیشتر حرف می زد. در مورد چیزهایی می گفت که نمی دانم چه بود. همان جا فهمیدم که نفوذی است. از اولش هم معلوم بود. وقتی به خودم آمدم که داشت دیر می شد. به بهانه آوردن لیوان آب، از جلوی او برخواستم و از پشت سر با شالی که دور گردن خودش داشت او را خفه کردم. کاش در مورد آن چیزهای عجیب حرف نمی زد. شاید کمی بیشتر حرف می زدیم. کاش من هیچ حرفی نزده بودم و آن دو ساعت را فقط گوش می کردم. حالا باز این انگشت کم حرف، هم صحبتم شد. چه کار می توانستم بکنم. دستور دستور است.

- دیگر کافی است

2008-02-01T21:48:00.000+03:30

فکر، فکر، فکر، فکر ...
واژه، واژه، واژه، واژه ...
تا کی؟
دیگر کافی است ...
تا کی تلاش می کنم معانی را در واژه ها زندانی کنم ؟
کافی است دیگر
دیگر کافی است ...

– پوشه

2007-12-09T10:36:00.000+03:30

گاهی وحشت می کنم. منظورم این است که خیلی نگران می شوم. نه. شاید آن هم نیست. شاید مشکل از آنهاست نه من. آن ها را می گویم. آنهایی که گاهی در موردشان می نوشتم، می نویسم. می لرزم که نکند آن ها را من ساخته باشم؟! نکند با آنها به ستیزه برخیزم. این است که خیلی با احتیاط با آنها رفتار می کنم، مبادا از دستم در بروند و بیایند اینجا. مدتی است که برای باز کردن آن پوشه ی قرمز رنگ، هزار سلام و صلوات ختم می کنم. چشمانم را می بندم. پوشه را باز می کنم. از پشت پلک نگاهی می اندازم. می ترسم آنها زنده شده باشند و از درون کاغذهای زرد و پوسیده بیرون بیایند و مرا با خود ببرند. وقتی که با آنها حرف میزنم، می خواهند دنیا را روی سرم خراب کنند. آنقدر گله و شکایت می کنند که جای شکر و سپاس را غصب می کنند. دردشان، دردم را می بلعد. تاب نمی آورم. پوشه را می بندم. به این فکر می کنم که کاغذ ها را دور اندازم. بسوزانم. لحظه ای بعد پشیمان می شوم. پوشه را سر جایش می گذارم که مبادا آنها زنده شده باشند و از درون کاغذهای زرد و پوسیده ...

- آنجا

2007-11-23T18:32:00.000+03:30

اکنون آنجاست.

آنجا که عقل احساساتی می شود.
آنجا که هوش، مست است.
آنجا که ذهن، دیوانه است.
آنجا که خواب، بیدار است.
آنجا که رنگ، آب است.
آنجا که هست، نیست!
آنجا که من در میان آن لشکر می نشینم به نظاره جنگی ناخواسته میان عقل و احساس و این تویی که می توانی مرا به عمق جنگ ببری.
آنجا که اذهان هم دیگر را می بندند به گلوله دروغ و تهمت.
آنجا که سرها همه به یک سو می چرخند تا آشکار کنند آنچه را که صورت دیگری از درونشان است.

و حقیقت پشت مغازه دوستی، چه ارزان به فروش می رسد که تنها به ازای چند کلمه می توان آنرا رنگ کرد.
و حقیقت چه شیرین بود اگر در بطری پشت ویترین به کلاغان فروخته نمی شد!
و حقیقت تلخ شد...
تلخ، چون توهم شیرینی عسل در مکیدن قاشقی سرد و فلزی.
و حقیقت چه گرم بود اگر با سردی دستان دیو هزار چهره خاموش نمی شد!
و حقیقت سرد شد...
سرد، چون توهم حرارت آتش بخاری در ایستادن پشت پنجره کلبه ای در زمستان.
و حقیقت چون عرق سرد شرم بر پشت شیشه به نظاره آفتاب می ماند.

آه...
چه سرد است این دوستی
چه شرم است این داستان
و به دنبال شادی به دروغ راهی شدن چه درد است.
آری...
و به دنبال شادی به دروغ راهی شدن چه درد است!
آه...

شاید همان جبر خدا پایان دهد این راز درد آلود را.
دیگر باید بار بر زمین گذاشت اگر عاشق آزادی در هوای سایه ای.
سلام ای سایه ی رنگین روشن من...

- فرشته های ویلچر

2007-11-15T00:57:00.000+03:30

و همان کنار درب واگن ایستادم. جای بهتری برای ویلچر پیدا نمی شد. انتهای واگن در نزدیکی من چهار دختر نشسته بودند و با آن نیش های بازشان بلند بلند حرف می زدند و می خندیدند. به حال جامعه خودم که برایش چه زحمت ها کشیده بودم افسوسی از ته وجودم خوردم و دعا دعا می کردم که پلیس آنها را بگیرد و گیس هایشان را کوتاه کند. با خودم کلنجار می رفتم که کمتر نگاهشان کنم که در باز شد و داخل ایستگاه دروازه دولت خزیدم. آسانسور را پیدا نکردم. برای لحظه ای نگران شدم. ویلچر را به سمت جمعیتی که به پله ها هجوم می آوردند چرخاندم. کسی حتی نگاهم نکرد. گویی خود را زیر آن چادرهای پلاستیکی و ریش های مصنوعی پنهان کرده بودند. احساس کثیفی مرا فرا گرفته بود که چشمانم به چهار دختری افتاد که همیشه نیششان تا بناگوششان باز بود. مرا دیدند. به هم اشاره ای کردند و به سمت من آمدند. با همان لبخندشان سلام کردند. به سختی سعی داشتم پاسخ بدهم که همه کیف و کوله های رنگارنگشان را روی زانوهایم گذاشتند و دور ویلچر حلقه زدند. کوله ها سنگین نبودند. مطمئن بودم کتاب داخلشان نبود ولی بوی خوبی داشتند. به خصوص آنکه روی همه بود و نزدیک بینی ام قرار داشت. تکان های ویلچر شروع شد و من از جایی که بودم فاصله گرفتم. برای لحظه ای گمان کردم تعادلم را روی ویلچر از دست داده ام. دست چپم را دور کوله ها حلقه زدم و سعی کردم دست راستم را به ویلچر بند کنم که مچ دخترک زیر دستم آمد و آن را محکم چسبیدم. گرمی دست او مثل آب سرد پاکی، احساسات کثیفم را شست و با خود برد. بیست سالی بود دست گرم لطیفی را نگرفته بودم. چشمانم را بستم.

می گفتند اسمش امیر است. دو سال پیش هنگام تمیز کردن اسلحه اش زده بود همه چیزش را پرانده بود. دیگر حتی برای بازگشت به خانه امیدی نداشت چه برسد به اینکه شب را با زنش صبح کند. نمی دانم بچه داشت یا نه؟ حدس می زدم که آخرین آرزویش شهادت است. ماشین تکان های شدیدی می خورد و من سرم را پایین گرفتم و به پوتین هایم خیره شدم که صدای مهیبی شنیدم و بعد سکوت دشت را خورد. سر امیر روبرویم افتاده بود و من در پاهایم هیچ حسی نداشتم. سعی کردم پاهایم را تکان بدهم اما نتوانستم زیرا از زانو به پایین سرجایشان نبودند. خوابم برد. وقتی بیدار شدم فرشته را دیدم. چند نفر دیگر هم آمده بودند و دور تختم جمع شده بودند. بالاخره کاغذهایی را که خواستم پیش رویم گذاشت. چشمانش همه اشک بود. نمی دانم او هم دلش بود یا نه، اما این خواسته من هم بود. مدت زیادی نبود که باهم ازدواج کرده بودیم. برای آخرین بار مچ دستش را گرفتم و چشمانم را بستم.

دیگر تکان نمی خوردم. جایی که هوای آزاد به صورتم می خورد ساکن شده بودم. دست لطیفی آرام انگشتان مرا باز کرد و روی زانوهایم احساس سبکی کردم. کمی صبر کردم و چشمانم را باز کردم. روبروی ورودی ایستگاه دروازه دولت بودم. کسی دور و برم نبود. فرشته های کوچولوی زیبا رفته بودند. عرق دست فرشته کوچولو را که به دستم مالیده بود بوییدم. فقط بوی کیفش را نمی داد. بوی خاصی بود. بوی خوبی بود. آن بو را دوست داشتم. دستم را به پیراهنم مالیدم. یادم آمد. بوی فرشته بود. پیراهنم بوی فرشته را می داد.

- سایه

2007-11-01T12:51:00.000+03:30

و ناگهان یک روشنایی خیره کننده دیدم. چشمانم را بستم. فضا بوی دود و بنزین می داد. خود را در آغوشش دیدم. دستانش دور کمرم حلقه شده بود. ناخوداگاه دستانم به دور بدنش پیچیدم. ناگهان مرا رها کرد و دستم را گرفت و گفت: « بیا بابا. بیا بریم نشانت دهم ». از بودنش اصلا تعجب نکرده بودم. گویی سال ها بود او را می شناختم. آن چشمان درشت طلایی با آن گونه های برامده و زیبا و لبخند همیشگی اش، آنقدر برایم آشنا بود که عاشقش نشدم. عاشقش بودم. نمی دانم از کی؟ ولی در آن لحظات به این چیز ها فکر نمی کردم. مرا به دنبال خود می کشید. هنوز هم صدای خنده اش گاه به گاه در ذهنم می پیچد. در پاهایم حسی نداشتم. گویی پاهایم روی زمین کشیده می شد. بیابان برهوت بود و من سرگرم تماشای زلف هایش بودم که در باد گرم بیابانی می رقصیدند. ناگاه خود را کنار سازه ی گِلی عظیمی دیدم که به سختی می شد به بالای آن نگریست. در دیوارهای آن نشانی از چهارچوب درب یا پنجره دیده نمی شد. در عوض پله کان های چوبی که از دیوار بیرون زده بودند و تا پشت بام ادامه داشتند دور تا دور سازه مکعبی شکل را پوشانده بود. نگاهی به من انداخت. با همان لبخند همیشگی اش. خود را در انتهای پله ها دیدم. آیا همه ی آنها را طی کرده بودیم؟ شگفتی در سراسر ذهنم پیچید. زمان ها برایم تکه تکه شده بودند. همچون فلش بکی، از اپیزودی به اپیزود دیگر فرار می کردیم.
آن بالا خیلی شلوغ بود. فضا بوی دود و بنزین می داد. میز هایی که روی همه شان علم ریخته بودند همه جا دیده می شد. مردان و زنانی که لباسی مانند لباس دکتر های بیمارستان در تن داشتند دور میزها حلقه زده بودند و به وسایلی که شبیه به ابزارهای آزمایشی فیزیک بودند و از گل و لای ساخته و پرداخته شده بودند، خیرگون می نگریستند. یکی از آنها به سمت ما آمد. در دستانش سطل رنگ و قلم مو بود. به پشت سر ما خزید و با آن قلم مویش شروع کرد به کشیدن سایه ی من روی زمین. در آن لحظه بود که ترس در چشمانش موج زد. آفتاب را می دیدیم. اما سایه ای از من روی زمین وجود نداشت و آن مرد داشت سایه ی مرا روی زمین نقاشی می کرد. دستم را رها کرد. به این سو و آن سو می دوید. گویی از من ترسیده بود. خشکم زده بود. نمی توانستم حرکت کنم. می ترسیدم سایه ام با من نیاید. سایه ای قلابی برای خود درست کرده بودم. مانده بودم بدون سایه. داشت به سمت لبه ی پشت بام می دوید. از سایه ام جدا شدم و به سمتش دویدم. صدایش کردم. در حالی که داشت می دوید سرش را به سمت من برگرداند. می خواستم بگویم که ...
سقوط کرد. او را در میان آسمان و زمین در حالی که مرا می نگریست دیدم. طاقتم طاق شده بود. پریدم. چیزی برای از دست دادن برایم نمانده بود. باید به او می رسیدم. باید او را در آغوشم می فشردم. باور کردنی نبود. به سادگی ی یک سایه او را از دست داده بودم. چیزی مرا جذب می کرد. نمی دانم به سمت پایین بود یا بالا. در آن لحظات مبدا مختصاتی نداشتم. معلق بودم. حتی در افکارم. فقط حس می کردم که از او دور می شوم. چشمانم را بستم. به پشت، روی سطح سردی پهن شده بودم و حرارت زیادی را در جلوی خود حس می کردم. در پهلویم سوزش خاصی را از درون حس می کردم. یادم آمد که پهلویم سوراخ شد و روی زمین افتادم. اما بعد نمی دانم چه شد. یادم نمی آید. چشمانم را باز کردم. لحظه ای فکر کردم که در فلز فرو رفته ام. فلزی خاکی رنگ درست در جلوی چشمانم قرار داشت. قسمت هایی از آن زنگ زده بودند. خود را زیر چند تن فلز یافتم. یک اتومبیل ارتشی بود. نمی دانم کی با من تصادف کرده بود. راننده اش را خودم با تیر زده بودم. هنگامی که داشت به سمت سنگر ما شلیک می کرد. بوی بنزین را می شنیدم. داشت روی ساق پای چپم می ریخت. تنها جرقه ای کافی بود و با گلوله ای مهیا شد.

- کافی میکس

2007-10-26T13:42:00.000+03:30

بهترین جا همین جاست.
می توانی تمام روز در حالی که بیرون بارون می زند به شیشه ها، درست همین جا بشینی و کافی میکس بنوشی. تنها در تمام روزی بدون حرف. ظرف گرم کافی میکس را دودستی می چسبی تا لذت حرارت را احساس کنی. هزاران تصویر را رد می کنی. گیج و گنگ و مست، از کنار همه آنها همچون بلور عبور می کنی. به آینه می رسی. تصویری در آینه. کسی آنجاست؟ دیگر بستن چشم ها هم بی فایده است. در آن ته ته تاریکی، شکلی نا مفهوم نوری دارد. با هاله ای که دور تا دور محیط بسته اش را احاطه کرده. همچون دری به نور. می خواهی داخلش بشوی. سعی می کنی اما بی فایده است. کاش می شد داخلش شد! شاید آن سو جایی باشد با آدم هایی که مثل تو نیستند. کسی آنجاست؟ من فقط یک تصویر هستم. برای چه مبارزه می کنم؟ همه آنها تصاویری بیش نیستند. تصویرهای بیچاره. می خواهند تصویر همدیگر را پاک کنند. تصویرهای رنگی بیچاره. همه آنها فقط تصویر هستند. من فقط یک تصویر هستم. نور چاه کم سو می شود. دوست نداری برگردی. رنگش به سبز تیره می زند بعد سبز لجنی و بعد در خاکستری، سفری به سیاهی می کند و بعد تاریکی. سعی بی فایده است. بی فایده بود. خاموش می شود. تو در تاریکی خودت، تصویر خود را هم می بازی. دیگر حتی تصویر هم نیستی. برای چه مبارزه می کنم. برای چه مبارزه می کنم. بی خیالش. تصویر آینه.
...
بی خیالش.
می خواهی تمام روز را همین جا بنشینی و کافی میکس بنوشی.
کافی میکس گرم گرم گرم لای دستانت.
لذتی برای تمام روز بارانی.
تمام روز بارانی.
تمام روز.

- تپش قلب

2007-10-19T18:41:00.000+03:30

و هر روز حالم بدتر و بدتر شد آقای دکتر. وقتی کسی صدایم می کند تپش قلب پیدا می کنم. اصلا من با صدا مشکل دارم. صداها را خوب می شنوم ولی نمی توانم آن ها را به خاطر بیاورم. راستش حافظه شنیداریم ضعیف است. هرگز نتوانستم از صدا ها تصویر بسازم. گاهی سعی کردم برای صداهایی که می شنوم نمودارهایی رسم کنم. اما انصاف دهید که حفظ کردن یک سری خطوط پشت سر هم کار ساده ای نیست. البته حافظه دیداری خوبی دارم. از همان اوان کودکی هم قبل از امتحانات، فقط به صفحات کتاب نگاه می کردم. کافی بود نگاهی به متون داخل کتاب کنم تا حتی محل قرار گیری ویرگول ها را نیز در تصویری که از کل صفحه کتاب در ذهنم نقش می بست بخاطر بیاورم. فکرش را بکنید. چگونه ممکن است جزئیات صورت او را فراموش کنم. با آن چشم هایی که سیاهی و سفیدی آنها مرا به دنیای تشدید می برد. نمی توانستم خاکستری دوستش داشته باشم. مطلق است. احساسم را می گویم. چشمانی که زیر آن ابروهای زیبا نقش بازی می کردند مرا حالی به حالی می کرد. گویی ابروهایش سوار بر آن گوی های خیالی، فرمان احساسات من بودند. بالا و پایین شدنشان پلکانی بود از فرش تا عرش. دیوانه آن نقش ها بودم. نمی توانم آن نقوش صورتی رنگ که روی مرواریدها را پوشانده بود توصیف کنم. وقتی مرا صدا می کرد تپش قلب پیدا می کردم. دلم می لرزید. لبانم خشک می شد. داخل مترو که می نشستیم ساعت ها و ساعت ها او را نگاه می کردم. خیره گون. منتظر بودم مرا صدا کند. خیلی تلاش کردم لحن صدایش را حفظ کنم اما نشد. آنقدر منتظر صدایش ماندم که رفت! نمی دانم چرا رفت. شاید به خاطر این چند تار مو بود. شاید چون ترسیده بودم. همیشه ترس داشتم. وقتی کسی را می دیدم که کچل است ترس تمام وجودم را فرا می گرفت. آخرش هم روزی چشم باز کردم و دیدم من نیز کچل شده ام. نگاه کنید. این بالا چند تار مو بیشتر نمانده. می بینید؟ کاش صدایش در خاطرم می ماند.
خوب معلوم است که چرا مشکل پیدا کردم. از وقتی که او رفته هر کس صدایم می کند تپش قلب پیدا می کنم. هر روز حالم بدتر و بدتر شد آقای دکتر. وقتی کسی صدایم می کند...

- انتظار

2007-10-15T16:45:00.001+03:30

گوشی رو بر می دارم.
بعد انتظار...
یه صدایی میاد
بووووووووووووووق...
و باز هم انتظار...
چرا کسی گوشی رو بر نمی داره؟
مگه اونجا نفسی جریان نداره؟
بووووووووووووووق...
همش همین صدای لعنتی میاد
مثل صدای مرگ، که از اونطرف به گوش می رسه...
شاید این فریاد قلبی است که توان حرکت نداره...
بووووووووووووووق...
آهای ...
کسی اونجا نیست؟
یکی جواب بده
خواهش می کنم...
از این صدای ممتد خسته شدم
برام تکراری شده...
بووووووووووووووق...
چرا ما مجبوریم همش این صدا رو بشنویم؟
داره گوشم به این صدا عادت می کنه...
شاید در اونطرف خط، دیگه کسی این صدا رو نمی شنوه.
خسته شدم...
یکی جواب بده
خواهش می کنم...
خواهش میکنم...
یکی جواب بده...
بووووووووووووووق...
...
بوووق... بوووق... بوووق... بوووق... بوووق....
...
اشکی از گوشه ی لبخندم سرخورد و روی شماره ی صفر افتاد...
چه لذت بخش...
...
بعد یه صدا...
بعد سکوت...

- اپیزود آخر

2007-10-10T15:32:00.001+03:30

و دیگر نمی توانستم فکر کنم. چیزی در پشت تصویر مانیتور مرا می نگریست. کمی نزدیک تر شدم. او تصویر من بود. اما صورت نداشت! گویی صورت خود را پشت سایه ای رنگ پریده گم کرده بودم. وحشت مرا بلعید. چشمانم را بستم و باز کردم. اشاره گر با ایما و اشاره صدایم کرد. به آن خیره شدم. داشت چشمک می زد. بالا و چپ و راست و پایین می دوید. گویی میان حروف به دنبال چیزی می گشت. شاید هرکجا که می خواست می توانسد برود. ولی حقیقت این بود که او تنها یک اشاره گر است. خوب می دانم. گویی او زندانی مربع خود است. هر جا که برود می داند به کدام بنبست می رسد. باید در را بشکنم. اعصابم دیگر نمی کشید. بوی تلخ مزخرفی گرفت. به فیلترش رسیده بود. سیگار را توی نعلبکی کنار صفحه کلید له کردم. گاهی مغزم بی حس می شود. آنقدر که لال گونه به گوشه ای خیره می مانم و به هیچ چیز نمی اندیشم.
از پیاده روی لذت می برم. مخصوصا در خیابانی که بازی نورهای چراغ های وسط خیابان، خلوتی آنرا محکم توی صورتت بزند. غروب بود. جای خوبی را برای قدم زدن می شناسم. منظورم خیابانی است که از شهر خارج می شود و به سمت جنوب می رود. خیابانی با چراغ های نیمه سوخته که لکه های تاریک و روشن زیبایی روی جاده درست می کنند. بارها در آن قدم زده ام. همیشه خلوت است. خیلی کم پیش می آید که ماشینی از آنجا گذر کند. علت پوسیدگی من در آن پایین همین است. امیدوارم کسی مرا ببیند و دفنم کند. گاهی تصمیم گرفتم که تا انتهای آن پیش بروم، اما دیدم بی فایده است. نمی دانم از چه شهرهایی گذر می کند. ولی خوب می دانم که به سمت جنوب می رود. شاید آخرش برسد به جنوب کشور. دریا را می گویم. شاید برسد به لب دریا و آنجا تمام شود! وقتی دیدم می توانم حدس بزنم که به کجا خواهم رسید از تصمیمم برگشتم. شاید من هم مثل آن اشاره گر، زندانی هستم. توف به این کره جغرافیایی مدرسه.
با پای پیاده تا آن خیابان کمتر از ده دقیقه راه است. سیگار و فندکم را برداشتم و در جیب چپم گذاشتم. هنگام برداشتن تلفنم به ذهنم رسید به او زنگ بزنم. خیلی دلم برایش تنگ شده بود. مدت ها است که از حماقتی که در حقش کرده ام گذشته و هنوز او را ندیده ام. گاهی حس می کردم به سختی اس ام اس های مرا جواب می دهد. چرا که جواب هایش کوتاه بودند و صریح. فکر کردم شاید بعدا به او زنگ بزنم . شاید فردا!
هوا کاملا ملایم بود. مدتی بود متال گوش می دادم. فریاد و ناله ای که خواننده متال سرمی داد کمی حالم را بهتر می کرد. شاید فریادها و ضجه های خواننده، جای خالی فریادهایی را که ته گلویم را تهی کرده بود، پر می کرد. مدت ها بود که به دنبال فرصتی می گشتم فریاد بزنم و زار زار اشک بریزم اما نمی شد. شاید نمی توانستم. به هر حال هنگامی که متال گوش می دادم گویی با خواننده هم درد می شدم. گاه فریادش آرامشم را کمتر و دردم را بیشتر می کرد. گاه صدای خرد شدنم را به آهستگی از نفس هایم می شنیدم. آنچه در من گم شده بود جنسی متفاوت داشت. نمی دانم! سعی می کردم اهمیتی ندهم. اما داشت زبانم را در دهانم له می کرد. باید به او زنگ می زدم ولی راستش، راستش می ترسیدم! اینکه ممکن است با زنگ زدنم احساس ناراحتی کند بیشتر از خرد شدنم عذابم می داد چرا که قبلا او را رنجانده بودم.
تازه سیگار بعدی را روشن کرده بودم که دیدم سایه ام از من سبقت گرفته و داشت کم کم آب می رفت. کوتاه و کوتاه تر شد و پس از یک پیچش در زیر پاهایم ناپدید شد. صدای موتور از سمت چپم با صدای موسیقی درون گوشم در آمیخت. کمی سر خود را خم کردم و نگاهی انداختم. دو پسر بچه بودند که به تازگی پشمالو شده بودند. اولی فرمان موتور در دستانش بود و از دومی یک کلاشینکف آویزان بود. اولی ریش های درهم و برهم و کثیفی داشت. گویی از همان ابتدای سبزینگی به آنها دست نزده بود. صدای موتور به آرامی با من حرکت می کرد. بی اهمیت به راه خودم ادامه می دادم. درگیر افکارم در مورد او و پروژه هایی که در دست داشتم بودم. چند لحظه بعد میله سردی پشت آرنجم را لمس کرد. بعد صدایی که ریتم موسیقی را خراب کرد بلند گفت: « هی یارو! هو! ». وقتی برگشتم از موتور پیاده شد و به طرف من آمد. دومی اسلحه در دست داشت. شنیده بودم به آنها اسلحه خالی می دهند، اما دلیلش را نمی دانستم. احتمالا باید دلیل مسخره ای داشته باشد. او موتور را لای پاهایش نگه داشته بود و فقط نگاه می کرد. به نظر خیلی کم سن و سال بود. شاید می خواستند برای تفریح مرا سرکار بگذارند و بروند برای دوستانشان تعریف کنند تا چیزی برای گفتن داشته باشند. اما من اصلا حال و حوصله شان را نداشتم. اولی روبرویم ایستاد و دست درازی کرد و سیگار را از لبم گرفت و دور انداخت. با حالتی احمقانه گفت: « این چیه می کشی مرتیکه؟ سیگاری بار می کنی؟ ». با نگاهی عاقل اندر سفیه گفتم: « بوش کن ببین چیه احمق! ». کمی خودش را جمع و جور کرد و گفت: « سیگاره آره؟ اون چیه تو گوشت؟ آواز شیطانی گوش می دی عوضی؟ ». گفتم: « ببین بچه جون. اصلا حوصله سروکله زدن با شما دوتا کودن رو ندارم. هری بابا. خدا روزیتون رو جای دیگه حواله کنه! ». آنقدر بی حوصله و افسرده بودم که حال حرف زدن با هیچکس را نداشتم. چه برسد به آنکه با دو تا بچه سروکله بزنم. خواستم تا راهم را باز کنم و از کنار اولی عبور کنم که ناگهان پیراهنم را گرفت و گفت: « ببین یابو علفی! فکر کردی چی؟ می دونی ما کی هستیم؟ هان؟ ». با دست چپم مچ دست راستش را گرفتم و از پیراهنم جدا کردم در حالی که سعی می کردم راهم را ادامه بدهم گفتم: « برو بابا. دیوونه! ». ناگهان همچون دیوانگان دست چپش را روی صورتم گذاشت و رها نکرد. تا حدودی جلوی دیدم را گرفته بود. از لای انگشتانش نگاه کردم. جلوی صورتش خالی بود. چیزهایی گفت که خوب یادم نیست. موسیقی تازه ای شروع شده بود. اعصابم تکان خورد و خون بینی او، روی مشت دست راستم پاشید. رهایم کرد و با دو دست صورت خون آلودش را گرفت و آرام خم شد و روی زمین افتاد. در کنارش دوزانو شدم و روی صورتش که پشت دستانش پنهان بود خم شدم. دلم برایش سوخت. خواستم بلند شوم. نیمه خمود بودم که صدای شلیکی شنیدم. پوکه ای روی آسفالت خیابان افتاد و سکوت را بهم زد. شاید یکی از آن پوکه هایی بود که در میدان های تیر گم شده بود. تکان شدیدی خوردم. نمی توانستم بلند شوم. فقط سعی کردم سقوط نکنم. سر خود را برگرداندم. دومی در حالی که اسلحه را به سمت من گرفته بود به شدت نفس نفس می زد و می لرزید. عرق تمام صورتش را پوشانده بود. با دهانی نیمه باز و چشمانی که گرد شده بود به من خیره شده بود. پسرک بیچاره در بد دردسری افتاده بود. ناگهان به اسلحه نگاهی کرد و آنرا از خود جدا کرد و به گوشه جاده پرتاب کرد. نفهمیدم اولی کی خود را از زیر دستانم بیرون کشید و فرار کرد. آرام به شکم روی زمین پهن شدم. صورتم خاک سرد کنار جاده را لمس کرد. ذرات خاک را به خوبی می دیدم. بوی خوبی داشت. موتور استارت خورد. با کم شدن صدای موتور آرام آرام همه جا تاریک می شد. مایع گرمی زیر شکمم جمع شده بود. همه جا تاریک شد. سکوت مطلق گوش هایم را پوشاند. اهمیتی نمی دادم. پروژه ها نیمه کاره مانده بودند. یادم رفته بود هنگام ترک خانه کامپیوتر را خاموش کنم. مهم نبود. اول می خوابد، بعد خاموش می شود. ناگاه دردی که جنس آن متفاوت بود قلبم را متوقف کرد. نفسم را بند آورد. دلتنگی شدیدی حس می کردم. باید به او زنگ می زدم. دستم تکان نمی خورد. می خواستم اما نمی توانستم. به یکباره حسرت تمام وجودم را در بر گرفت. کاش امروز زنگ می زدم. قبل از رفتن باید به او می گفتم. باید معذرت می خواستم. دلم صدایش...

- لش

2007-10-04T14:35:00.000+03:30

و بالاخره رسید. گاو با دیدن این صحنه در پوست چرمین خودش نمیگنجید. داشت بال در می آورد. میخواست پرواز کند. فکرش را بکن؟ خدا کند آن بالا کاری را که کلاغان میکنند نکند. نمیتوانست باور کند. پیش رویش دشتی بود از شبدرها و علفهای گوناگون و رنگارنگ. آخر او از جایی آمده بود که به سختی میشد علف سبز معطر و خوشمزه ای یافت.اما حالا میتوانست یکجا لم بدهد و گردن کلفت مبارک را خم کند و هر چقدر میخواهد بچرد. خیالش راحت است که گاو است و نیازی به دستشویی ندارد. به گوشه ای از دشت دوید و لپعه لپعه از آن شبدر و علفها بلعید. اولش سریع و با حرص علفها را به دندان میگرفت و از ریشه جدا میکرد. اما بعد کمی آرام شدو از سرعت خود کاهید.

دیگر وقت خواب بود و چشمان درشت خود را روی هم گذاشته بود که ناگهان این فکر به ذهنش رسید که نکند فردا روزی بیدار شود و ببیند دشت خشک است!!! کمی خود را امیدوار کردو سعی کرد بخوابد. صبح روز بعد با بوی تعفنی که شاید از آن لذت میبرد از خواب بیدار شد. خوشحال بود. چرا که دشت هنوز سبز سبز بود. کارش را مثل دیروز ادامه داد. چرید تا سیر شد تا هنگام خواب. اما بازهم آن ترس به سراغش آمده بود. نکند فردا روزی بیدار شود و دشت را خشک شده ببیند!!!
هر شب ترسش بیشتر میشد. دیگر شبها نمیتوانست راحت بخوابد. به سختی خوابش میبرد و در خواب کابوسهای زرد میدید. دیشب نتوانست بخوابد. میخواست خیال خود را راحت کند. شروع کرد به اضافه چریدن و به چریدن ادامه داد. قبلا هم توی دهاتمان دیده بودم چگونه گاز اضافه معده گاوی که زیاد چریده را تخلیه میکنند تا زنده بماند. اما انگار این بیچاره کم شانس بوده و قبل از آنکه ما برسیم ترکیده است. همانطور که میبینید جسدش اینجا افتاده. زنگ میزنم بیایند این لش را خاک کنند. به شما که گفتم. این چند هکتار داخل این دشت ارث پدری ماست. تمام سال سبز است. کسی اینجا را تا به حال حتی به رنگ زردهم ندیده است. تصمیم ندارم آنرا بفروشم. حالا بهتر است برگردیم. بیایید. اتومیبیل را کمی آنطرفتر پارک کرده ام.

- متال

2007-10-04T14:13:00.000+03:30

بالاخره بعد از سه هفته زنگ زدند. گفتند که فن کامپیورت رسیده است و میتوانی بیایی آن را تحویل بگیری. خوشحال شدم. چرا که فهمیدم جنگ و دعوای این دو آدم گُنده و احمق، هرچند که در آمدن یک فن! تاخییر زیادی انداخت، اما نتوانست جلوی آمدنش را بگیرد. با امیدواری راه افتادم. با افطار دو ساعت بیشتر فاصله نداشتم. سروصدای زیادی از بعضی مغازه ها و بلندگوها و تاکسی ها به گوش میرسید. یادم آمد که فردا نوزدهم است. آقای راننده پخش را برایمان روشن کرد. فکر کنم کسی ناله میزد! به طور خاصی هم ناله میزد. داخلش موسیقی جریان داشت.

روزهای عزا که از راه میرسند، موسیقی خاصی در گوش آدم زمزمه میکنند. اگر شعرش را عوض کنند میشود آن را در تمام سال گوش داد. ضجه ی مردی با صدای خشن که در زمینه آن یک ریتم نسبتا یکنواخت، سبکی نو از متال را در ذهن تداعی میکند. سبکی که من آن را ( Weep Metal ) مینامم.

- دلالی

2007-09-24T01:05:00.000+03:30

هر دو داخل ماشین بودیم. درست پیش رویم بود. سعی میکرد حواسش را به رانندگی بدهد. گاهی چیزی میگفت. تلاش میکردم حرف بزنم. چیزی بگویم. اما نمیشد. حرفم نمی آمد. اصلا نمیدانم چرا چیزی برای گفتن نداشتم؟ اعصابم خراب شده بود. دیگر به ایستگاه مترو رسیده بودیم. تشکر کردم. پیاده شدم و بعد...
خداحافظ !

بیشتر آدمها وقتی که به هم میرسند سعی میکنند تمام خاطرات زندگیشان را بیاد بیاورند و تعریف کنند تا موضوعی برای حرف زدن داشته باشند. اما نمیدانم چرا من دیگر براحتی نمیتوانم با دهانم حرف بزنم. دهانم جمله هایش را میبلعد و کوتاه میکند. حرفها زود تمام میشوند. دوست دارم گوش کنم و با چشمانم پاسخ دهم. با چشمانم سخن بگویم. اما انگار چشم چشم را نمیخواند. شاید چشمها به دلالی ورقها عادت کرده اند.

- لکه

2007-09-23T01:05:00.000+03:30

داشت بالا میرفت.
خسته بود اما...
در وجودش امید در جریان بود!
نفس زنان ادامه میداد ...
ولی صدای نفسهاشو کسی نمیشنید!
داشت از آخرین پله با زحمت بالا میرفت.
آه خدای من، چه تلاشی!!!
آره...
اون بالاخره موفق شد بود.
اون یه پله ی دیگه هم بالا رفته بود.
یه پله ی دیگه ...!!
مورچه جوان داشت به آرزوی خود میرسید...
هزار آرزوی نگفته ... احساسهای نهفته .... استعدادهای نشکفته ...
یه پله ی دیگه ...
ناگهان مورچه هیچ احساس کرد.
لکه ی سیاهی شد برروی سنگ فرش راه پله.

...
پیر مرد استاد، داشت به پایین پله ها میرسید.

- سلام چشم عزیز

2007-09-19T01:25:00.000+03:30

عجب دوره زمانه ای شده! گوشها دارند جای خود را به چشمها میدهند تا پس از هزاران سال خستگی، دوره ی استراحتشان شروع شود. همه میتوانند بخوانند. میگویند از برکات انقلاب و نهضت سوادآموزی است! حالا من مانده ام بدون گوش! خیلی ها مانده اند بدون گوش. بسیار سعی کردم گوش دیگران باشم. بعضی هم که فقط به دنبال گوش هستند. گاهی آنقدر حرف به خورد آدم میدهند که نزدیک است بالا بیاورم!

شاید اینجا بشود چیزهایی را گفت که چشمها بشنوند.